Nie model do skopiowania, ale proces dochodzenia do zmiany
Kilka dni temu miałem okazję przedstawić członkom Komisji Edukacji Związku Miast Polskich, która gościła w Słupsku, koncepcję „Inteligentna Szkoła w Smart City”. Zależało mi jednak, aby nie prezentować jej jako gotowego modelu, który można przenieść ze Słupska do innych miast. Znacznie bardziej interesujące wydaje mi się pokazanie procesu dochodzenia do własnych rozwiązań.
Cztery ludzkie przewagi w partnerstwie Human+AI i paradoks edukacji w epoce sztucznej inteligencji
O filozofii i kulturze uczenia się w epoce Human+AI
„Jak przestać marnować swój potencjał? Po co się uczyć, skoro mamy internet i AI?” Brzmią jak pytania, które coraz częściej zadają sobie uczniowie i studenci. Tymczasem to tytuł rozmowy Patrycjusza Wyżgi z Tomaszem Rożkiem.
W poprzednim wpisie rozmowa o agentach AI doprowadziła mnie do pytania o granice delegowania ludzkiej sprawczości. Był to przede wszystkim zapis procesu odkrywania tego, co pojawiło się w konfrontacji artykułu Ethana Mollicka z modelem IALE w dialogu z AI. Teraz chcę wykonać kolejny krok.
Model IALE rozwijam jako próbę opisania edukacji w świecie, w którym sztuczna inteligencja nie jest już jedynie narzędziem dostarczającym odpowiedzi, ale coraz częściej staje się uczestnikiem procesów poznawczych, twórczych i decyzyjnych.