Szkoła, która uczy wzrastać. O zaufaniu, wolności i nowej architekturze edukacji

Na kanale YouTube GandalfTV* ukazał się kolejny odcinek rozmowy poświęcone polskiej edukacji, jej kryzysom oraz możliwościom realnej zmiany. Są ważne bo zamiast gotowej recepty, stawiają pytania, których zbyt często unikamy. Dotyczą relacji między systemem, psychologią rozwojową, technologią i odpowiedzialnością dorosłych.

Architektura dojrzewania

To był mój kolejny miesięczny wyjazd z młodzieżą do Kanady i Stanów Zjednoczonych. Każdy przynosi nowe doświadczenia i staje się ważną lekcją: pozwala obserwować, jak młodzi ludzie zmieniają się w nowych warunkach, rozwiązują codzienne problemy, podejmują decyzje oraz czego oczekują ode mnie jako opiekuna i od innych dorosłych..

Szkoła jest po nic. I właśnie dlatego jest dziś najbardziej potrzebna

Ten tekst jest autorską relacją i refleksją po debacie „Szkoła jest po nic... czyli o autonomii i sensie edukacji w XXI wieku”, którą prowadziłem w Kawiarni Telewizyjnej PEGAZ w Słupsku. Jej organizatorem był dr Łukasz Androsiuk z Uniwersytetu Pomorskiego. 

Wracam do tej rozmowy, bo pytanie o sens szkoły wydaje mi się dziś ważniejsze niż pytanie o kolejne reformy, narzędzia czy technologie. Zanim zaczniemy zastanawiać się, jak szkołę zmieniać, warto zapytać: po co właściwie ma istnieć?

Gdzie w tym tekście jesteś Ty? Od martwych artefaktów do odpowiedzialności poznawczej w epoce AI

W mojej akademickiej praktyce, nie zadaję już pytania, czy student podczas pisania prac zaliczeniowych, czy prac dyplomowych, korzystał ze sztucznej inteligencji? Do tej pory wydawało się ono ważne. Często nie wiedziałem jak mam zareagować, gdyż czułem się jak kontroler. Problem istnieje i dziś jest jeszcze głębszy, niż dwa lata temu. Modele językowe AI są coraz doskonalsze i szybsze. Dla tego nie jest ważne, czy ChatGPT, Gemini, Claude lub inne narzędzie pomogło napisać fragment pracy, ale czy w tekście, który student oddaje jako własny, można jeszcze odnaleźć jego myślenie.